After some matches

We zijn weer wat ervaringen rijker. De matches verschillen enorm, met wat we in NL gewend zijn. Bij sommige matches kun je bonuspunten verdienen, dus is het ontzettend belangrijk om daar je tactiek op af te stemmen.
Ook hebben we al enkele team-matches geschoten, waarbij de team-score de doorslag geeft. Wat individuele resultaten betreft wisselen we elkaar aardig af. Waar de een in een match naar tevredenheid schiet, laat een ander punten liggen. Bij een andere match zijn de rollen omgedraaid.
Maar over het algemeen spelen we nog steeds mee in de middenmoot.
Is dat slecht? …….Nee, zeker niet. Ongetraind, met vreemde wapens onder onbekende omstandigheden, denk ik dat dit het maximaal haalbare is. We hadden ons tevoren ook geen winstkansen toebedacht.
Het is “watch and learn” dit jaar. Maar we laten wel zien, dat we niet voor de laatste plaatsen zijn gekomen. Dat is onze eer te na.
Dus eerst nabespreken en de matches van de volgende dag doornemen.

De eerste team-match was duel-schieten op zgn. Fallig-plates. Schutters uit de parcours wereld kennen deze discipline wel.
Twee teams naast elkaar met allebei een rij van 9 stalen platen van verschillende grootte, op 20 meter afstand.
De bedoeling is om met 4 schutters deze rij eerder dan je tegenstander weg te schieten. Dat lijkt makkelijk, maar oh oh oh oh, wat kunnen die platen klein zijn.

Het is een afvalrace. De verliezer van een duel ligt eruit en de winnaar gaat naar de volgende ronde.
Wij mochten aantreden tegen team UK-TA 1 uit Groot-Brittannië. Ok, munitie halen, 6 patronen per persoon, optoppen en opstellen op de firing-line.
Oordoppen in, schietbrillen op en de wapens half geladen op de grond voor je leggen.
Normaal moest je daar naar toe rennen, maar i.v.m. de conditie van de ondergrond mocht er niet gerend worden.
Alles klaar? Shooters, watch and shoot………..fire!



De tactiek was bekend. De buitenste schutters werkten de platen van buiten naar binnen af en de binnenste schutters vanuit het midden naar hun linker of rechterkant.
De grote plates vielen vrij rap, maar de kleine iets minder snel. Veel geknal, veel kruitdampen. Uiteindelijk bleek UK-TA 1 net iets sneller te zijn dan ons.
Het scheelde niet veel, maar wij lagen er al gelijk uit. Maar geen nood, …….na ons zouden er nog vele volgen, die er na de eerste ronde uitlagen. In ieder geval hadden wij op een na, alle plates eraf,……en dat konden maar weinig verliezers zeggen.

Onze tegenstander werd uiteindelijk 4e. De eerste 3 plaatsen waren voor,………US-teams.
En hier ligt onze uitdaging. Deze US-teams trainen zeer veel op deze voor hun standaard disciplines. Maken we dan geen kans, zou je zeggen? Het is natuurlijk makkelijk om dat bevestigend te beantwoorden en op voorhand al genoegen te nemen met een no-price ranking.

Ikzelf denk, dat we wel een kans maken op den duur. Met onze eigen wapens, voldoende voorbereiding en het belangrijkste …….geloof in jezelf en je eigen kunnen. Dat gemixt met een gezonde dosis motivatie en zelfdiscipline brengt je een heel eind op weg.

Na deze filosofische uitspatting is het voor mij weer bedtijd geworden. Morgen nieuwe dag en nieuwe kansen. Ik ben tevreden over de inzet van het team en ga dus ook tevreden slapen en met vertrouwen de volgende dag tegemoet.
p.s. De nieuwe foto’s staan er ook al bij.