Afsam ......het vervolg

Vandaag kwamen de fysieke matches om de hoek kijken. Dus schieten na een fysieke inspanning en een barricade-team match. Waarbij de targets, schijnbaar achter een barricade staan. Je hebt dus maar een vrij klein raakvlak.

Om 07.30 uur moesten we al op de baan zijn, want om 08.00 uur zou de speedmars van start gaan. Een speedmars van 2 miles met een team van 4 vooraf opgegeven schutters. Jos, Stefan, Huib en ik zouden de team-matches schieten en het fysieke deel voor ons rekening nemen.

Het parcours werd uitgelegd en bij het turning-point zou ieder teamlid een teken krijgen op z’n hand, zodat er niet gesjoemeld kon worden.
We konden ook bonuspunten verdienen. Als je binnen de 21 minuten binnenkwam kreeg je 90 punten extra, tussen 21 en 22 minuten was 60 punten, tussen 22 en 23 minuten was 30 punten, en na 23 minuten kreeg je geen bonuspunten meer.
En ……binnen 25 minuten moest je binnen zijn, anders ging de shooting-range op slot en mocht je de match niet meer schieten.

Voorts kreeg ieder team een gekleurd lintje aan hun uitrusting. Blauwe, rode, gele……..wij hoopten op een oranje lintje, maar dat kreeg een US-team aangereikt.
Mmm jammer. Toen kwam ons lintje…..tja, dat was een kleur die je niet graag krijgt binnen een groep militairen. …..Roze.
Je wordt dan gelijk het mikpunt van diverse opmerkingen  We werden nog net niet het Gay-team genoemd, maar voor de rest hebben we alle grappen gehoord. Ach, het toont wel de ontspannen sfeer waarin gestreden werd tussen de partnerlanden.

Uiteraard waren wij getergd door de grappen en grollen en er op uit om NL op de kaart te zetten.

Opstellen op de startlijn,……Ready ……Start!



En we vertrokken. We hadden gekozen voor 1 ½ minuut draf en 1 minuut marsen. Aangezien het ook heuvelachtig terrein was, zouden we niet de heuvel oprennen, maar wel eraf.
Hoewel het wel een team-match was, vielen er al snel teams uit elkaar. Wij hadden besloten om bij elkaar te blijven, zodat je als team elkaar op kon trekken indien nodig.

Ondanks de deelname van wat oudere deelnemers bij ons, verliep de run vrij voorspoedig en bleek al snel, dat we al veel teams en schutters achter ons hadden gelaten.
Het tempo was goed. Bij het turning-point allemaal achter elkaar en de rechterhand uitgestoken, zodat men er een teken op kon zetten als bewijs, dat we daar geweest waren.
En toen op weg naar de finish.
Nadat we weer op de verharde weg waren, zagen we zo’n 200 meter voor ons het UK-team gaan van Captain Chan.

Boven aan de heuvel op een halve mile van de finish was de afstand nog maar zo’n 150 meter.
Op een ¼ mile waren we de UK op zo’n 75 meter genaderd en proefden we dat er meer in zat. Ook de UK keek spichtig om en Captain Chan dreef zijn mannen op om ons voor te blijven.
......Maar we liepen in.
Sommigen van ons moesten op hun tanden bijten en gaan voor het team-belang. ......Nog maar 300 meter!

Op 200 yards van de finish lagen we nog zo’n 50 yards achter UK en moesten Jos en ik diep gaan. ......... Op 100 meter van de finish, bij de ingang van de shooting-range, lagen we nog maar zo/n 30 yards achter de UK. We hoorden Captain Chan z’n team luid aanmoedigen en ook wij moesten doorbijten. Voor mij moest het niet meer lang duren en ik zag Jos ook langzaam stuk gaan. Tja, de leeftijd he ! ( Hoewel we nog in de ontkenningsfase zitten)

Jos werd opgejut door Huib en Stefan om nog wat extra te geven en ik hield m’n mond maar, omdat ik al m’n energie nodig had voor de laatste meters.
UK op 20 yards genaderd,……de Engelsen stortten ook langzaam in, .........nog 10 yards ...........shit de finish. Het UK team passeerde zo’n 10 yards voor ons de finish. Bijna gelukt.



Op de foto, zie je ons net achter de UK lopen.


Maar …..The Pink-team werd onder luid applaus binnengehaald. De Dutchies hadden hun sportieve wraak. We bleken als derde gefinished te zijn in een tijd van 19 min 55 en dat leverde ons volle bonus op.
Slechts een US-team en het UK-team waren ons voor gebleven. De overige 14 teams lagen ver achter ons, waaronder het team van de US-marines.

Wij konden beginnen aan ons herstel. Dat was zeker nodig voor Jos en mij. (Worden we hier dan toch te oud voor?)
Geert en Peter waren al op de plek en voorzagen ons van drinken en brachten de schietbrillen, zodat we ons konden opmaken voor het schietgedeelte. We hadden 10 minuten om te herstellen, voordat de match zou beginnen.
Voor het Noorse team, was de teleurstelling extra hard. Zij waren na 25 minuten op slechts 20 meter van de finish, maar de range werd onherroepelijk gesloten en zij mochten de match dus niet meer schieten. Hard, maar iedereen wist het van tevoren.

Op tijd hersteld begonnen we aan de match. Nadat alle kruitdampen waren opgetrokken, konden we gaan tellen en eten.
Achteraf bleek, dat we deze match, als 7e waren geëindigd, op slechts een punt achter het team van de US-marines.
Die ene punt was wel wrang, maar we voelden ons toch tevreden over het resultaat.

Later de dag volgde nog een barricade team-match, waar we als 11e waren geëindigd. Nog altijd voor de Fransen, Noren en Italianen en wat Britten.

Morgen de laatste matches met ook een surprise-match. We weten nog niet wat we moeten gaan doen, maar er zijn weer bonuspunten te verdienen, als je binnen 11 minuten binnen bent. De maximale tijd is 18 minuten. ?????? Het zal wel weer iets met lopen zijn, denken we.

Ach we zien wel, die match staat voor het eind van de ochtend op het programma, dus hebben we nog genoeg tijd om ons voor te bereiden.