Afsam ......de laatste loodjes

De laatste wedstrijddag.
Vanmorgen even goed gegeten, omdat er nog twee matches op het programma stonden. Een team-match voor 8 schutters en een surprise-match.
Nu hadden wij geen 8 schutters bij ons,…..dus wilden we aanvankelijk deze match overslaan. Het Franse team had echter ook geen 8 schutters en zo werd een tijdelijke coalitie geboren, het Europe-Nato team.

Omdat Geert en Peter twee dagen aan de kant hadden gezeten, omdat de team-matches door de overige 4 leden werden verschoten, was besloten, dat zij deze team-match zouden schieten met Huib en Stefan.

Vol goede moed togen we naar de baan, nog onwetend van de surprise-match. Daar aangekomen werden we opgewacht door de organisatie en gedirigeerd naar de …….hindernisbaan.


Jazeker, de ………hindernisbaan. Maar dat was toch pas vanmiddag? Uuhhh ja, maar ze hadden ze matches omgedraaid, omdat we anders tegelijk met het geweerteam op de baan zouden staan.
Mmmm,, ok dan. Maar we hadden wel stevig ontbeten. Enfin, we zouden wel zien.

Op de hindernisbaan werd de uitleg gegeven en alles duidelijk. Het team van 4 zou gelijk starten. Twee gingen linksom en twee rechtsom. Wel met verschillende hindernissen.
Aan het eind moesten we doorrennen naar de schietbaan, een mile verderop. En er mocht niet gewoon gelopen worden.
We konden hier ook weer bonuspunten verdienen. Als je binnen 11 minuten binnen was, kreeg je 180 bonuspunten ( Dat zijn 36 x 5’n ) Die stak je dus zo in je zak.
Na 11 minuten liep het hard terug.

Twee teams zouden telkens gelijk beginnen.
Uiteraard mocht The Netherlands in de eerste serie starten, samen met Noorwegen, Frankrijk, Italie en UK.
Italie en UK gingen eerst. Daarna Noorwegen en Frankrijk en NL mocht alleen starten.

Toen de Fransen en Noren aan het eind van de hindernisbaan waren, mochten wij vertrekken.
Democratisch was besloten, dat Stefan en Huib, gezien hun leeftijd, de monkey-bars zouden doen. Hangend aan je armen onder een hindernis doorzwaaien.



Jos en ik op links en Stefan en Huib op rechts.
Eerst zigzaggen, dan over een muurtje springen. Easy, …..maar uhhh shit, m’n linkervoet niet hoog genoeg. En toen verdween ik achter het muurtje plat op de grond, uit het zicht van Jos.
Mmmm balen, maar gauw weer opstaan, want we moeten door. Jos vlak achter mij, die mij al ineens kwijt was.
Wij waren het eerst bij de kruiptunnels en zagen nog net hoe Huib en Stefan fantastisch de monkey-bars afronden zonder fouten.

Gauw de tunnels door, even wachten op Jos en in een looppas naar de schietbaan. Met z’n vieren bij elkaar blijven was het plan. En dat lukte ook. Met de spierpijn nog in de benen van de speedmars van de vorige dag, liepen we snel in op de Noren. Heel moeilijk rennen door hoog gras en op zachte grond, maar we moesten door. Verharde grond,……volhouden. Mijn beenspieren protesteerden, Jos had het moeilijk en ook Huib en Stefan moesten bijten. We naderden de Noren steeds dichter en we wilden binnen 11 minuten binnen zijn. Jos kreeg een duwtje in de rug van Stefan en we passeerden de finishlijn in een tijd van 8 min 19 .
Yes,…..de 180 punten waren binnen.
We hadden nu ongeveer 10 minuten om te herstellen, voordat we gingen schieten. 3 magazijnen met elk 12 kogels controleren, ….check!

We zouden pas op de firing-line uitleg krijgen over de te schieten oefening. De targets zouden 2 x voordraaien (relays)
Drie targets, 3 schoten op target 1, dan 3 op target 3, na de 2e draai op target 2 (kopschijf) ook 3 schoten.
Load……, watch and shoot………fire !
3 schoten op 1, 3 schoten op 3, wachten op 2de relay en 3 op target 2.

Nadat dit was gedaan, bleek dat er nogal verwarring heerste. Ik had 9 schoten gedaan. Jos zelfs 12 schoten. Weer andere teams ook 9 en zelfs 18 (2x 9).
Huummm, navraag bij de range-officers leerde, dat we het goed hadden, 9 schoten. Maar waarom moesten we dan niet herladen bij de volgende stage van 6 schoten. Ik had er nog maar 3 in zitten.
Uiteindelijk bleek, dat we hier 2x 9 schoten (3 op elk target en dit 2 keer) gedaan moesten hebben. Maarrrruuuh niemand begreep de oefening dus, ook de Britten, Fransen, Noren en Italianen niet.
Hier hadden we dus dure punten laten liggen.
De tweede en derde stage ging redelijk, maar de verprutste 1ste stage lag nog vers in het geheugen.
We hebben wel protest aangetekend, maar dat haalde uiteindelijk niet veel uit. Toch zijn we nog 11e geworden.

De laatste team-match met de Fransen samen, was een leuke afwisselende match met steeds een wisselend aantal schoten, zodat je vooraf goed je magazijnen in moest delen. Hier 10 schoten, daar 8, dan weer 6 en vervolgens weer 10.


Na deze match zat de wedstrijdperiode erop en kunnen we terugkijken op een heel geslaagd evenement, waar we heel veel geleerd hebben. We doen (nog) niet mee in de top van deze discipline, maar in de middenmoot eindigen met geleende wapens en zonder kennis vooraf van de game, is het resultaat bemoedigend en kunnen we tevreden zijn.
Het was op dit moment het maximaal haalbare. De Amerikanen speelden een thuiswedstrijd, maar we hebben heel vaak de Europese concurrenten achter ons gelaten. En die doen al een paar jaar mee.

Nu rest ons alleen nog het gala-diner met aansluitend de prijs-uitreiking.
Dan nog enkele dagen om de omgeving te bekijken en te ontspannen. De wedstrijddruk wegpoetsen. Want ook dat hoort erbij. De boog kan niet altijd gespannen zijn.

En dan………langzaam opmaken voor de volgende wedstrijd.

Afsam ......het vervolg

Vandaag kwamen de fysieke matches om de hoek kijken. Dus schieten na een fysieke inspanning en een barricade-team match. Waarbij de targets, schijnbaar achter een barricade staan. Je hebt dus maar een vrij klein raakvlak.

Om 07.30 uur moesten we al op de baan zijn, want om 08.00 uur zou de speedmars van start gaan. Een speedmars van 2 miles met een team van 4 vooraf opgegeven schutters. Jos, Stefan, Huib en ik zouden de team-matches schieten en het fysieke deel voor ons rekening nemen.

Het parcours werd uitgelegd en bij het turning-point zou ieder teamlid een teken krijgen op z’n hand, zodat er niet gesjoemeld kon worden.
We konden ook bonuspunten verdienen. Als je binnen de 21 minuten binnenkwam kreeg je 90 punten extra, tussen 21 en 22 minuten was 60 punten, tussen 22 en 23 minuten was 30 punten, en na 23 minuten kreeg je geen bonuspunten meer.
En ……binnen 25 minuten moest je binnen zijn, anders ging de shooting-range op slot en mocht je de match niet meer schieten.

Voorts kreeg ieder team een gekleurd lintje aan hun uitrusting. Blauwe, rode, gele……..wij hoopten op een oranje lintje, maar dat kreeg een US-team aangereikt.
Mmm jammer. Toen kwam ons lintje…..tja, dat was een kleur die je niet graag krijgt binnen een groep militairen. …..Roze.
Je wordt dan gelijk het mikpunt van diverse opmerkingen  We werden nog net niet het Gay-team genoemd, maar voor de rest hebben we alle grappen gehoord. Ach, het toont wel de ontspannen sfeer waarin gestreden werd tussen de partnerlanden.

Uiteraard waren wij getergd door de grappen en grollen en er op uit om NL op de kaart te zetten.

Opstellen op de startlijn,……Ready ……Start!



En we vertrokken. We hadden gekozen voor 1 ½ minuut draf en 1 minuut marsen. Aangezien het ook heuvelachtig terrein was, zouden we niet de heuvel oprennen, maar wel eraf.
Hoewel het wel een team-match was, vielen er al snel teams uit elkaar. Wij hadden besloten om bij elkaar te blijven, zodat je als team elkaar op kon trekken indien nodig.

Ondanks de deelname van wat oudere deelnemers bij ons, verliep de run vrij voorspoedig en bleek al snel, dat we al veel teams en schutters achter ons hadden gelaten.
Het tempo was goed. Bij het turning-point allemaal achter elkaar en de rechterhand uitgestoken, zodat men er een teken op kon zetten als bewijs, dat we daar geweest waren.
En toen op weg naar de finish.
Nadat we weer op de verharde weg waren, zagen we zo’n 200 meter voor ons het UK-team gaan van Captain Chan.

Boven aan de heuvel op een halve mile van de finish was de afstand nog maar zo’n 150 meter.
Op een ¼ mile waren we de UK op zo’n 75 meter genaderd en proefden we dat er meer in zat. Ook de UK keek spichtig om en Captain Chan dreef zijn mannen op om ons voor te blijven.
......Maar we liepen in.
Sommigen van ons moesten op hun tanden bijten en gaan voor het team-belang. ......Nog maar 300 meter!

Op 200 yards van de finish lagen we nog zo’n 50 yards achter UK en moesten Jos en ik diep gaan. ......... Op 100 meter van de finish, bij de ingang van de shooting-range, lagen we nog maar zo/n 30 yards achter de UK. We hoorden Captain Chan z’n team luid aanmoedigen en ook wij moesten doorbijten. Voor mij moest het niet meer lang duren en ik zag Jos ook langzaam stuk gaan. Tja, de leeftijd he ! ( Hoewel we nog in de ontkenningsfase zitten)

Jos werd opgejut door Huib en Stefan om nog wat extra te geven en ik hield m’n mond maar, omdat ik al m’n energie nodig had voor de laatste meters.
UK op 20 yards genaderd,……de Engelsen stortten ook langzaam in, .........nog 10 yards ...........shit de finish. Het UK team passeerde zo’n 10 yards voor ons de finish. Bijna gelukt.



Op de foto, zie je ons net achter de UK lopen.


Maar …..The Pink-team werd onder luid applaus binnengehaald. De Dutchies hadden hun sportieve wraak. We bleken als derde gefinished te zijn in een tijd van 19 min 55 en dat leverde ons volle bonus op.
Slechts een US-team en het UK-team waren ons voor gebleven. De overige 14 teams lagen ver achter ons, waaronder het team van de US-marines.

Wij konden beginnen aan ons herstel. Dat was zeker nodig voor Jos en mij. (Worden we hier dan toch te oud voor?)
Geert en Peter waren al op de plek en voorzagen ons van drinken en brachten de schietbrillen, zodat we ons konden opmaken voor het schietgedeelte. We hadden 10 minuten om te herstellen, voordat de match zou beginnen.
Voor het Noorse team, was de teleurstelling extra hard. Zij waren na 25 minuten op slechts 20 meter van de finish, maar de range werd onherroepelijk gesloten en zij mochten de match dus niet meer schieten. Hard, maar iedereen wist het van tevoren.

Op tijd hersteld begonnen we aan de match. Nadat alle kruitdampen waren opgetrokken, konden we gaan tellen en eten.
Achteraf bleek, dat we deze match, als 7e waren geëindigd, op slechts een punt achter het team van de US-marines.
Die ene punt was wel wrang, maar we voelden ons toch tevreden over het resultaat.

Later de dag volgde nog een barricade team-match, waar we als 11e waren geëindigd. Nog altijd voor de Fransen, Noren en Italianen en wat Britten.

Morgen de laatste matches met ook een surprise-match. We weten nog niet wat we moeten gaan doen, maar er zijn weer bonuspunten te verdienen, als je binnen 11 minuten binnen bent. De maximale tijd is 18 minuten. ?????? Het zal wel weer iets met lopen zijn, denken we.

Ach we zien wel, die match staat voor het eind van de ochtend op het programma, dus hebben we nog genoeg tijd om ons voor te bereiden.

After some matches

We zijn weer wat ervaringen rijker. De matches verschillen enorm, met wat we in NL gewend zijn. Bij sommige matches kun je bonuspunten verdienen, dus is het ontzettend belangrijk om daar je tactiek op af te stemmen.
Ook hebben we al enkele team-matches geschoten, waarbij de team-score de doorslag geeft. Wat individuele resultaten betreft wisselen we elkaar aardig af. Waar de een in een match naar tevredenheid schiet, laat een ander punten liggen. Bij een andere match zijn de rollen omgedraaid.
Maar over het algemeen spelen we nog steeds mee in de middenmoot.
Is dat slecht? …….Nee, zeker niet. Ongetraind, met vreemde wapens onder onbekende omstandigheden, denk ik dat dit het maximaal haalbare is. We hadden ons tevoren ook geen winstkansen toebedacht.
Het is “watch and learn” dit jaar. Maar we laten wel zien, dat we niet voor de laatste plaatsen zijn gekomen. Dat is onze eer te na.
Dus eerst nabespreken en de matches van de volgende dag doornemen.

De eerste team-match was duel-schieten op zgn. Fallig-plates. Schutters uit de parcours wereld kennen deze discipline wel.
Twee teams naast elkaar met allebei een rij van 9 stalen platen van verschillende grootte, op 20 meter afstand.
De bedoeling is om met 4 schutters deze rij eerder dan je tegenstander weg te schieten. Dat lijkt makkelijk, maar oh oh oh oh, wat kunnen die platen klein zijn.

Het is een afvalrace. De verliezer van een duel ligt eruit en de winnaar gaat naar de volgende ronde.
Wij mochten aantreden tegen team UK-TA 1 uit Groot-Brittannië. Ok, munitie halen, 6 patronen per persoon, optoppen en opstellen op de firing-line.
Oordoppen in, schietbrillen op en de wapens half geladen op de grond voor je leggen.
Normaal moest je daar naar toe rennen, maar i.v.m. de conditie van de ondergrond mocht er niet gerend worden.
Alles klaar? Shooters, watch and shoot………..fire!



De tactiek was bekend. De buitenste schutters werkten de platen van buiten naar binnen af en de binnenste schutters vanuit het midden naar hun linker of rechterkant.
De grote plates vielen vrij rap, maar de kleine iets minder snel. Veel geknal, veel kruitdampen. Uiteindelijk bleek UK-TA 1 net iets sneller te zijn dan ons.
Het scheelde niet veel, maar wij lagen er al gelijk uit. Maar geen nood, …….na ons zouden er nog vele volgen, die er na de eerste ronde uitlagen. In ieder geval hadden wij op een na, alle plates eraf,……en dat konden maar weinig verliezers zeggen.

Onze tegenstander werd uiteindelijk 4e. De eerste 3 plaatsen waren voor,………US-teams.
En hier ligt onze uitdaging. Deze US-teams trainen zeer veel op deze voor hun standaard disciplines. Maken we dan geen kans, zou je zeggen? Het is natuurlijk makkelijk om dat bevestigend te beantwoorden en op voorhand al genoegen te nemen met een no-price ranking.

Ikzelf denk, dat we wel een kans maken op den duur. Met onze eigen wapens, voldoende voorbereiding en het belangrijkste …….geloof in jezelf en je eigen kunnen. Dat gemixt met een gezonde dosis motivatie en zelfdiscipline brengt je een heel eind op weg.

Na deze filosofische uitspatting is het voor mij weer bedtijd geworden. Morgen nieuwe dag en nieuwe kansen. Ik ben tevreden over de inzet van het team en ga dus ook tevreden slapen en met vertrouwen de volgende dag tegemoet.
p.s. De nieuwe foto’s staan er ook al bij.

AFSAM " The Match "

Het feest kan beginnen.

Donderdag kregen we onze wapens, een Beretta M9 van de US-National Guard.
Daarna konden we de range op, waar een match was opgebouwd, zodat we enigszins konden oefenen.
En dat vonden wij niet erg, aangezien we hier naar toe waren gekomen om te schieten. En omdat dat zou gebeuren met geleende wapens van de Amerikanen, was dit een buitenkansje.

Tijdens de wedstrijdweek van zaterdag tot zaterdag worden er elke dag een of meerdere matches verschoten. Een match kan weer bestaan uit verschillende stages, soms wel 7 en een stage heeft vaak ook weer meerdere sub-stages, zgn. exposures.
Er zijn individuele matches en team-matches, waarvan de leden vooraf aangemeld dienen te worden.

Elke match is een afzonderlijke wedstrijd met een 1ste, 2de en 3de prijs. Dit geldt ook voor de team-matches. Scores van sommige team-matches worden bij elkaar opgeteld en samengevoegd tot een resultaat voor de match Service Pistol.
Zo moet je bij diverse matches dus goed scoren om de Match Service-Pistol te winnen.
Dit principe geldt ook bij sommige team-matches.

Hopelijk begrijpen de lezers dit nog allemaal :)

De trainingsdagen op donderdag en vrijdag waren heel welkom, daar we slechts een globaal idee hadden van wat ons te wachten stond, ****Combat-shooting American style ****

We hadden wel beschrijvingen van de diverse matches gekregen, maar keken net zo uit ons ogen na het lezen daarvan, als veel lezers na de derde alinea, nu ongetwijfeld ook doen.
Ook wij hadden er geen beeld en geluid bij. We zouden ons gewoon laten verrassen.
We kregen vooraf heel veel informatie en een schema voor de hele week, zodat je precies kon zien wanneer welke match geschoten zou worden.
Wel allemaal netjes geregeld dus. Dat kun je wel aan de Amerikanen overlaten.

De deelnemende teams kwamen uit de USA, Groot-Brittanie, Italie, Frankrijk, Noorwegen, Denemarken en Nederland. Sommige landen hadden meerdere of veel teams meegenomen. Door verschillende oorzaken, varierend van pensioenering t/m orkaan Katrina, waren er minder deelnemers dan vorig jaar. De tegelijk gehouden Wilson-match voor de US-National Guard ging in het geheel niet door, omdat zij waren ingezet in
Louisiana na de orkaan Katrina.



Donderdag training match 201 en 202, individuele matches.

De eerste confrontatie met een match was direct een eye-opener. Heeeel veeeeel schijven op een rij en 21 banen naast elkaar ( maal 4 schijven !!) Dat een strakke baanorganisatie dan nodig is, mag duidelijk zijn.

Ondanks de vele deelnemers ging alles vrij vlot. Je haalde je schijven op ( 4 tot 8 stuks) en je munitie en dan ging je naar de holding-area op de baan. Daar wachtte je, tot je de baan op kon, om je schijven op te hangen en naar je firing-lane te gaan.

Daags vantevoren namen we de te schieten match voor de volgende dag door. Dit om zoveel mogelijk verrassingen uit te sluiten. Dat dit nooit helemaal lukte, werd ons ook gaandeweg duidelijk :-)
Ook houden we altijd een nabespreking om de verrassingen door te nemen van die dag en
de foutjes, die gemaakt zijn. Ook worden dan de scores doorgenomen met elkaar.

De diverse matches zijn heel verschillend van opzet. Van 'slow-fire' naar 'rapid-fire' naar 'very rapid-fire'. De afstanden lopen uiteen van 50 tot 3 yards voor verschillende matches.

Het zijn wel allemaal onderdelen waarvoor niet getraind was in NL, omdat we niet wisten wat ons te wachten stond. Om elke match nu door te nemen zou de lezer ongetwijfeld vervelen, want schieten moet je doen en niet vertellen. Daarom volsta ik met een impressie van de dag.

De trainingen waren heel leerzaam en we waren niet echt ontevreden over onze scores. Dus opgewekt gingen we richting eerste wedstrijddag.
Na een typisch Amerikaanse opening of the games, op zaterdag om 07.30 uur, togen we vol goede moed naar de security-area om de wapens weer op te halen, die daar bewaard werden en gingen vervolgens naar de baan.

Vlug de uitrusting omhangen ( het is en blijft namelijk Combat-shooting !!), wapen holsteren en munitie en schijven pakken. In de holding-area bleek dat er net een serie gevuld was en moesten we wachten op de tweede serie.
Geen nood, .....konden we misschien mooi nog wat tactieken afkijken. De afstanden waren hier 25, 20 en 15 yards.

De match bevatte 6 stages, met slow-fire en rapid-fire. Op de kortste afstanden bijvoorbeeld 1 schot elk op schijf 1 en 2 in 5 seconden en dit 6 keer. En 3 schoten in 4 seconden op de schijven 3 en 4 en dit 4 keer.
Het zijn stuk voor stuk matches waarbij je wel moet blijven nadenken, want een foutje of een schot teveel is zo gemaakt.

Na deze stage waren we best tevreden met onze performance. Het bleek wel, dat we de US-army en US-marines voor zouden moeten laten gaan. Maar ja,......dit zijn hun standaard trainingsstages.
Wel bleek na de eerste wedstrijddag, dat we diverse Europese teams en schutters, die al vele jaren meedoen met de AFSAM, moesten kunnen hebben.

En dat bleek ook wel na de eerste dag.
Ongetraind, met vreemde wapens, en onbekend met hoe de wedstrijd gespeeld moest worden, eindigden we deze dag redelijk positief. De US moesten we voor laten gaan, maar veel Europese schutters lieten we achter ons, zoals Noren, Fransen, Italianen en enkele Britten. Wel maakten we individueel een aantal fouten door de snelle stages. Daar moeten we dus op letten en aan werken.

Voor vandaag heb ik wel genoeg leesvoer neergezet. Na dit gelezen te hebben zal de lezer ongetwijfeld toe zijn aan een flinke bak koffie. .....en laat dat nou net datgene zijn waar de Amerikanen geen kaas van gegeten hebben. En dat missen we echt. Kijk......als je door de koffie heen de bodem van je cup kunt zien, heet dat bij ons thee en geen koffie.
Maar ach, je kunt niet alles hebben. En ook deze verrassing trotseren we als getrainde militairen.

p.s. Er staan ook weer nieuwe foto's op de site van enkele matches.

http://kl-pistoolteam.fotopic.net/


Wordt vervolgd......

AFSAM intro

Na een reis van zo'n 18 uur zijn we dan aangekomen in Little Rock, Arkansas, voor de American Forces Skill At Arms meeting. Een internationale schietwedstrijd voor US forces and allies.

Het is hier 7 uur vroeger dan in NL, zodat de meesten van ons de pijp aardig leeg hadden, toen het hier bedtijd was. Wij waren immers al zo'n 24 uur wakker.
De reis verliep redelijk voorspoedig. We vlogen van Amterdam naar Cincinnati en vandaar met een vrij klein vliegtuig, door naar Little Rock. De US immigration in Cincinnati was niet helemaal consequent, want sommigen van ons hadden braaf het groene formulier ingevuld, maar anderen van ons team werden uit de rij gehaald en mochten als NATO-allies gewoon doorgaan. Hun groene kaart werd ter plekke verscheurd. Enfin, we zijn toch allemaal aangekomen en al met al was onze behandeling vrij soepel.
Op het vliegveld van Little Rock duurde het wel vrij lang voordat we onze huur-auto's hadden. Het bedrijf op Schiphol had bepaalde gegevens niet meegegeven. Het is uiteindelijk toch goedgekomen en konden we onze luxe Vans ophalen.
Nu is een auto geen luxe hier. Dat merken we wel aan de afstanden. Zonder auto kom je gewoon nergens.


Dinsdag en woensdag wordt de tijd genomen om de omgeving te verkennen, de match door te nemen en ons voor te bereiden op de trainingen op donderdag en vrijdag. En de match natuurlijk, die op zaterdag begint.

De accomodatie op Camp Robinson is prima geregeld. Goede kamers per persoon, met alle
faciliteiten. Zelfs internetaansluiting op de kamer. Inpluggen en mailen maar. Dat is in NL vaak wel anders.
De temperatuur is hier nu zo'n 30 graden C overdag en zakt naar ongeveer 15 graden 's nachts. Goed te doen dus.

Wij zijn er in ieder geval klaar voor om ons best te gaan doen. Wat het wordt? Als ik alles vantevoren wist, was ik nu al miljonair :-)
Belangrijkste is, dat we dit jaar veel leren van deze match, zodat we voor volgend jaar gericht kunnen gaan trainen.
Ik hou jullie op de hoogte.

NMK 2005

Nou, we hebben het NMK 2005 achter de rug. Het was een bizarre dag eigenlijk. De favorieten lieten het bijna allemaal afweten. Wellicht door de wedstrijddruk. Maar andere schutters presteerden boven verwachting goed, waardoor zij een bijdrage leverden aan de teamscore. Bedankt John en Ginus !

Enfin, na een enerverende en spannende dag vol verrassingen, kon de balans opgemaakt worden.

Het team eindklassement kon worden gemaakt. De resultaten van de beste 5 schutters van elk team werd opgeteld en zou na de individuele finale bekend worden gemaakt, dus dat doe ik nu ook maar :-)

Er bleken zich 7 schutters geplaatst te hebben voor 6 individuele finaleplaatsen, dus moest er een barrage geschoten worden voor die 6de plek. Twee schutters van ons team moesten daarvoor strijden. Ginus en Pieter. Die plaats werd gewonnen door Pieter na een close finish.

En toen de finale....
Na een zeer spannend verloop, bleken 2 schutters een gedeelde eerste plaats te bezetten. Allebei evenveel punten. Het betrof Ron den Otter (Marine), NL kampioen meesterkaart en onze eigen Pieter Lazaroms(Landmacht).


De reglementen schreven voor, dat bij een gelijke stand voor de plaatsen 1,2 of 3, een barrage zou moeten uitmaken wie winnaar zou worden.
Dus Pieter kon z'n tweede barrage, en eigenlijk z'n derde finale schieten, die dag.

Na de eerste serie stond Pieter 4 punten voor op Ron. Na de tweede serie was die voorsprong opgelopen tot 7 punten. Maar toen de laatste serie,........
Nadat ook deze kruitdampen waren opgetrokken bleek onze Pieter een punt voorsprong te hebben gehouden op Ron.


Dus pakte Elnt Pieter Lazaroms (midden), voor de Koninklijke Landmacht, de individuele titel.

En toen was het moment aangebroken voor het team-klassement. Daar bleek, dat het KL-team met 13 punten voorsprong op de Klu de titel had gepakt.
Dit jaar dus de dubbel, individueel en de teamprijs.



Uiteraard kon dit niet, zonder dat er hard voor gewerkt is. Ik ben dan ook trots op dit team en de inzet die zij hebben getoond in de aanloop naar dit NMK.

Maar er is nog veel werk te doen. De individuele scores moeten omhoog volgend jaar.

Maar eerst ......... de AFSAM schietwedstrijd in Little Rock, Arkansas, USA. Daar gaan we heen met een selectie a.s. maandag 3 oktober.

Ik probeer de site een beetje up-to-date te houden vanuit Little Rock, maar dat hangt af van een internetverbinding. Dan kunnen onze avonturen daar gevolgd worden. Indien mogelijk komen er ook foto's bij te staan.
Ik ga nu inpakken en nog even bij m'n gezin zitten dit weekend. Ik ben al te vaak onderweg. En ook zij hebben aandacht nodig.
Dus misschien tot gauw.

NMK

Morgen 28 sep de NMK (nationale militaire kampioenschappen)
Er is veel getraind, maar pas op de wedstrijddag kunnen verwachtingen uitkomen of niet. De wedstrijdspanning zal meespelen, het weer, de entourage.
In ieder geval gaan we met een opgewekt team de sportieve strijd aan met de Klu, KM en Kmar.
We gaan voor de winst. Of dat allemaal lukt, weten we morgenavond.

En daarna zullen enkele schutters zich gereed gaan maken voor de overtocht naar Arkansas, maandag a.s. Daar zijn we present op de AFSAM 2005, georganiseerd door de US national guard.

Nieuwe website

Nou, het was even een bevalling, maar de nieuwe website is een feit. Uiteraard moet er nog wat aan gewerkt worden, maar met de eerste opzet ben ik best tevreden. Doel is om de schutters en bezoekers meer info te bieden, die ze zelf kunnen opzoeken. Maar ook relaties van onze schutters willen we de verrichtingen laten volgen, als we onderweg zijn.

Als er nog ideëen zijn voor items, laat het dan maar weten. Het is echter niet de bedoeling, dat deze site een reclamezuil gaat worden.

Ik probeer de site regelmatig aan te passen, maar ook ik heb m'n werk en gezinsleven en daar gaat ook veel tijd in zitten :-)
Voorlopig veel plezier met de site.